Ένα γράμμα από μια μητέρα προς τον…αυτισμό

Γράμμα στον αυτισμό
Δεν θα σου συστηθώ, με ξέρεις καλά άλλωστε.
Εδώ και τόσα χρόνια είσαι στη ζωή μου.
Ήρθες απρόσκλητος….Ποιός θα ήθελε τέτοιο μουσαφίρη;
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη μέρα! Τη μέρα που και «επίσημα» μπήκες στη ζωή μας.
Για το τι θ’ ακολουθούσε, κανείς μας ποτέ δεν θα μπορούσε να ήταν προετοιμασμένος!
Αυτισμός;! Τι είσαι; Από που ξεφύτρωσες; Γιατί πρέπει να σε ξέρω; Εμένα με ρώτησε κανείς; Τι έχεις κάνει του παιδιού μου; Τι θα του κάνεις ακόμη;
Γιατί στο παιδί μου; Γιατί σε μένα; Γιατί; Γιατί; Τόσα αναπάντητα γιατί;
Κάθομαι ώρες, μέρες, μήνες και διαβάζω…ότι βρω. Τα πάντα. Προσπαθώ να σε καταλάβω. Να καταλάβω τι κάνεις στο παιδί μου. Τρέχω από σεμινάριο σε σεμινάριο. Πάω σε ειδικούς να μου εξηγήσουν για σένα. Το μυαλό μου βουίζει καθώς κοιτάω την κόρη μου να ταλαντεύεται ρυθμικά μπρος πίσω μιλώντας μόνη της.
Προσπαθώ να βάλω σε σειρά όλα αυτά που διάβασα για σένα, όλα αυτά που έμαθα στα σεμινάρια. Προσπαθώ να καταλάβω τι είσαι; Χιλιάδες ερωτήσεις; Θεραπείες θεραπευτές;
Μπορούμε να σε διώξουμε; Να πας στον αγύριστο, από κει που ρθες; Θέλω να σε νικήσω. Θέλω να σώσω το παιδί μου από σένα.
Πώς όμως;

Πως;

Τι να κάνω; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Ποιος μπορεί να βοηθήσει το παιδί μου;
Ξέρεις; Πολλές φορές κλαίω, μόνη μου όταν είμαι. Δεν θέλω να με βλέπει η μικρή. Θέλω πάντα να’ ναι χαρούμενη. Μπορεί;

Τηλέφωνα, συναντήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, θεραπευτές, συνοδοί, θεραπείες, σύνδεσμοι……νιώθω συγχυσμένη! Τι είναι το σωστό για το παιδί μου;
Αυτός ο δρόμος είναι μακρύς. Και δύσκολος. Δεν μας χαρίζεσαι ποτέ. Κρατάς όμηρο το παιδί μου. Και εδώ δεν έχει διαπραγμάτευση.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως νιώθει η κόρη μου; Πόσο την βασανίζεις; Τι βλέπει, τι ακούει, τι νιώθει; Θέλω να τα νιώσω και γω για να σε καταλάβω. Το παιδί μου δεν μπορεί να μου τα εξηγήσει. Να μπω στην θέση της, να δω λίγο απ’ τη δική της μεριά τον κόσμο. Υποθέτω πρέπει να γίνω και γω αυτιστική.
Πώς να οργανώσω τη ζωή του παιδιού μου; Τι επιλογές πρέπει να κάνω για να την βοηθήσω; Κάθε μέρα έχω αυτά τα ερωτήματα και τα διλήμματα. Κάθε μέρα!
Ποιον να πιστέψω; Τι είναι σωστό και τι λάθος για το παιδί μου;
Τις απαντήσεις τις έψαχνα σε λάθος τόπο. Τις απαντήσεις τις βρήκα όταν αποδέχτηκα το παιδί μου ακριβώς έτσι όπως είναι. Για πολύ καιρό ξέρεις, ήθελα πίσω το παιδί που ονειρεύτηκα να έχω. Ένιωθα μια απώλεια στη ψυχή μου. Ένα πένθος. Αυτό όμως κατάλαβα ότι δεν με άφηνε να δω τις απαντήσεις σε όλα αυτά που με βασάνιζαν.
Σ’ αυτή τη διαδρομή κάποιος μπορεί να κάνει λάθη. Σημασία έχει να τ’ αναγνωρίσει και γρήγορα να τα διορθώσει. Δεν υπάρχει κανένα εγχειρίδιο οδηγιών. Υπάρχει μια βάση γνώσης πάνω στην οποία κτίζεις. Πολλές φορές αναρωτιέμαι «…και τώρα τι κάνω;»
Δεν θα βρω την απάντηση σε κάποιο βιβλίο. Δεν μπορώ να το γκουγκλάρω.
Θ’ αυτοσχεδιάσω. Θα δοκιμάσω αυτό που θεωρώ και αισθάνομαι ότι είναι καλό για το παιδί μου. Τι είναι καλό για το παιδί μου; Μα αυτό που την κάνει χαρούμενη! Ό,τι δεν την πιέζει, Ό,τι δεν της προκαλεί στρες. Καλό για το παιδί μου είναι ότι τη βοηθά ν’ αναπτυχθεί, ν’ ανεξαρτητοποιηθεί. Είναι εκείνο που από τον αυτισμό της, αντλεί τα θετικά και τ’ αναπτύσσει. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Πολλά χρόνια σ’ έβλεπα σαν αντίπαλο. Ένιωθα πως έπρεπε να κάνω ότι μπορούσα για να σε νικήσω! Πόσο λάθος είχα!
Γιατί είσαι μέρος του παιδιού μου. Είσαι αυτό που είναι το παιδί μου. Και όταν αγκαλιάζω την κόρη μου, αγκαλιάζω και σένα που κάποτε μισούσα. Αγαπώ το παιδί μου έτσι όπως είναι. Ζούμε μαζί σου εν ειρήνη εδώ και καιρό. Δεν λέω βέβαια ότι οι δύσκολες και άσχημες μέρες έχουν τελειώσει! Αλλοίμονο! Αλλά οι βάσεις μπήκαν. Δουλέψαμε σκληρά τόσα χρόνια. Αοκνα. Σε αυτή τη διαδρομή ζήσαμε πολλά. Και με τη βοήθεια του Θεού θα ζήσουμε κι άλλα. Βρήκαμε συνοδοιπόρους που μας στήριξαν όταν λυγήσαμε. Βρήκαμε ανθρώπους που μας καθοδήγησαν όταν δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Μαζί δουλέψαμε για το καλό του παιδιού, δοκιμάσαμε πράγματα, δοκιμάσαμε κι άλλα κι άλλα.
Συνεργασία, εμπιστοσύνη, ανοικτό μυαλό και ανοικτή καρδιά.
Και γίναμε όλοι φίλοι….το παιδί μου, εσύ, οι θεραπευτές και γω.
Και με ελπίδα και αισιοδοξία περιμένουμε το αύριο.
Αυτό το αύριο οφείλω στο παιδί μου. Αυτό το αύριο οφείλουμε όλοι οι γονείς που έχουμε την τύχη τα παιδιά μας να ζούνε μ’ αυτόν τον απρόσκλητο μουσαφίρη.
Να σε φιλέψουμε και είμαι σίγουρη πως θα μας χαμογελάσεις!

Αυτό είναι απλά ένα γράμμα σε σένα.. ..

Με εκτίμηση
Θάλεια
Η τυχερή μάνα ενός υπέροχου κοριτσιού